اول اشتغال فوق‌العاده شبانه‌روزىاش به مطب و نبودن وقت براى مطالعه كافى . دوم نداشتن كمك و يار و ياور . من شخصا معتقدم اگر ايشان وقت كافى براى مطالعه يا كمك و ياور مىداشتند مطمئنا بسيارى از نكات بسيار دقيقه درمانهاى معجزه‌آساى قدما ( يعنى همان قسمتى كه اروپائيان ساليان دراز است در پى آنند و هر روز به اطراف و اكناف مخصوصا بمشرق زمين و هندوستان هيئت‌هايى از پزشكان و تاريخ طبيعىدانان براى اين امر مىفرستند ) توسط دكتر احمديه و معاونينش ميسر مىگرديد . اما در مورد مكتب و طريقه وى متاسفانه بايد گفت كه وى پس از مرگش نه مكتب باقى گذارد و نه نماينده‌اى كه بتواند كارهاى او را تعقيب نمايد و اين مطلب يكى از نقائص بزرگ در كشور ما مىباشد . ايشان يكى از نمونه‌هاى بارز و برجسته معتقدين باصول طب قديم بودند كه در عين حال به آن طريقه نيز عمل مىنمودند بدين معنى كه عده‌اى از اطباء طرفدار درمان بطريقه قدما هستند و از طب قديم بسيار تجليل مىنمايند اما در عمل اعتنا و التفاتى ندارند ولى دكتر احمديه - هم نظرا و هم عملا بطب قديم معتقد و مؤمن بود منتهى اين نظر را با تعصب مخصوص همراه داشت . من معتقدم با درگذشت دكتر احمديه يكى از اطباء دانشمند و عالم بطب قديم يكى از شاگردان و نمايندگان باوفاى رازى و ابن سينا و اهوازى و گرگانى رخت از اين كشور بربست . خدا او را بيامرزد تهران امرداد ماه 1338